Interview met Jan Helsloot

1. Hoe ben je bij de club gekomen?

Via Nannie. Ik doe zelf niet mee aan loop- of rol- activiteiten, maar wel paaslunch, oud/nieuwjaar,  slotdag etc.          

 2. Welke andere sporten beoefen je ?

Schaken. Een beetje hardlopen. Maar Gerard en Bob weten dat dat niet veel voorstelt.

3. Wat is je favoriete muziek?

Het muziekgenre heet Industrial. Het is een genre dat eigenlijk echt na de punkgolf in 1977 op gang kwam, maar nog niet zo werd genoemd. Deze muziek heeft een anti-commercieel karakter en experimenteren is een belangrijk onderdeel. Er is

echter veel onderscheid binnen het Industrial genre.

Van zacht naar heel hard, atonaal en ritmisch.

4. Naar welke film ben je de laatste keer geweest, en hoe vond je die?

Een Roemeense film in het Rialto filmhuis. Een low budget film maar heel erg indringend vanuit de hand gefilmd. De camera vaak heel dichtbij de acteurs met ook snel wisselende standpunten. Een direct menselijk verhaal met manipulatie als thema. Een goeie, bijzondere film.

 5. Wat is het mooiste boek dat je gelezen hebt ?

Het is moeilijk om één boek te noemen, daarom noem ik een aantal boeken. “Of Grammatology” van Jacques Derrida (genre: filosofie). Het intrigerende was dat ik er in beginsel maar heel weinig van begreep, en dat gaf juist de uitdaging om dieper te graven. Het tweede boek dat ik wil noemen is “Philosophische Untersuchungen” van Ludwig Wittgenstein. Het fascinerende aan het boek is de eenvoud van het taalgebruik, maar de diepgang is des te groter.
 

Een andere inspiratiebron is Gödel, een logicus uit het begin van de 20^e eeuw, die in 1931 een opzienbarend essay schreef dat de logica op z’n kop zette en tot op de dag van vandaag invloed heeft en niet meer weg te denken is. Twee boeken die voor mij hier van belang zijn:

“Gödel’s Proof” van Nagel en Newman en de bestseller “Gödel, Escher, Bach” van Douglas Hofstadter. Ik ben nu bezig met Gödel’s eigenlijke essay, wat heel technisch is, te ontcijferen, maar het lukt aardig. Een boek dat niet mag ontbreken is: “Seven Deadly Chess Sins” van Jonathan Rowson. Een schaakboek geschreven vanuit een psychologisch en filosofisch standpunt ondersteund door schaaktechnische voorbeelden.

 

6. Wat is je lievelingsgerecht?

Dat is heel moeilijk omdat ik van vlees, vis en vegetarisch hou en ook van heel veel verschillende keukens: Turks, Chinees, Indonesisch, Japans, Nederlands, Frans etc. Nannie kan heel lekker koken en ook zwager Frank, maar een gerecht noemen dat erbovenuit steekt is er voor mij niet.

7. Waar zou je je tweede huis willen?

Zou ik niet direct weten, ik heb eigenlijk aan één huis genoeg.

8. Heb je nog wensen?

Niet speciaal. Ik wens iederéén het beste toe.

9. Wat wil je veranderen in de club?          

Geen idee.

10. Wie is het volgende slachtoffer? 

Nico.        

Jan links, Gerard rechts tijdens de Paaslunch

Wist je dat....

Het in september en oktober heel aardig weer was

En we mooie rolski- en wandeltochten hebben gemaakt

De herfst dan toch ook een prachtig jaargetijde is

De weergoden ons echter de laatste maanden niet gunstig gezind zijn geweest

Daardoor verschillende tochten niet gerold zijn

De opkomst bij het Donkereind ook minimaal was

Deze uit vier man en twee vrouw bestond

Het die dag wel droog maar nogal winderig was

De nieuwe tocht Akersloot en verkassingstocht Spaarnwoude zijn afgelast

Wij hopen dat het de komende maanden beter zal zijn

Het programma voor 2010 in dit clubblad te vinden zal zijn

 

Piet en An hun kleindochter in Israël hebben bezocht

Zij daar een prachtige tijd hebben gehad

Els en Hannie een wandelreis in Jordanië hebben gemaakt

Zij daar genoten hebben van culturele hoogstandjes en prachtige woestijnen

Frits een reis heeft gemaakt naar Rusland, alwaar hij Moskou en St. Petersburg heeft bezocht

Het dus blijkt dat onze leden regelmatig hun vleugels uitslaan

 

Sinterklaas dit jaar in Uitdam op rolski’s zou binnenkomen

Dit helaas ook vanwege storm en regen geen doorgang heeft kunnen vinden

 

Onze nieuwjaarsbijeenkomst dit maal op 3 januari wordt gehouden

Abusievelijk in het vorige puntje 27 december werd genoemd

 

 

 

 

 

 

Ons nieuwe lid, Marjolein, meteen voor kopij heeft gezorgd

Wij hopen dat dat niet meteen de laatste keer zal zijn

Zij ook beslist eens in Scandinavië moet gaan langlaufen

Dit toch wel heel iets anders is dan het Vondelpark

Wij overigens met haar hopen ook weer eens in Nederland op de latten te kunnen staan

Deze kans in verband met de opwarming van de aarde steeds kleiner zal worden

Wij daarom iedere mogelijkheid te baat zullen moeten nemen

 

Wij onder de indruk zijn van de fietstocht die Koerdien heeft gemaakt

Haar verslag elders in dit clubblad is te lezen

 

De man van Hilma een hartaanval heeft gehad

Wij hem vanaf deze plaats spoedig beterschap toewensen

 

Het steeds moeilijker wordt voldoende kopij te verzamelen

Wij daarom misschien een aantal nieuwe rubrieken in het leven moeten roepen

Wij, wat dit betreft, graag de mening van onze leden vernemen

 

Zich voor de midweek in Drente van 31 mei tot 4 juni nu 10 leden hebben aangemeld

Daarom de drie luxe trekkershutten zijn vastgelegd

Er nog twee plekken beschikbaar zijn in deze hutten

Maar de mogelijkheid van kamperen altijd ook nog bestaat

Je voor meer informatie kunt kijken op www.witterzomer.nl

Wij iedereen hele fijne feestdagen en een gezond en sportief 2010 wensen  

Van de bestuurstafel 

In de maanden september tot december is er niet veel gebeurd.

Velen zijn nog op een (korte) vakantie geweest of het weer werkte niet mee.

Maar op 20 september is wel het 2^e Rondje Almere verreden.

Zie daarvoor hieronder.

De geplande toertocht in november ging niet door i.v.m. het wel erg slechte weer.

We kunnen wel een nieuw lid verwelkomen

Laura Hagen.

Laura is in training voor een biathlon-langlauf-schieten.

José traint en begeleidt haar.

Laura veel succes gewenst

Op 20 september is het 2^e Rondje Almere verreden.

Het was de bedoeling dat  de volgende tochten verreden zouden worden:

1. 15 en 25 km:   4 Bruggenpad - Kemphaan route
2. 40 km:  Groene Kathedraal route

Het bleek dat er voor de 40 km geen animo was. Het was net vakantie geweest etc. etc.

Er werd besloten dat er een “snelle” en een “langzame” groep op de 25 km zou starten en de 15 km ging gewoon met “z’n allen”.

Hoe de 25 km groep er uit zou zien werd tijdens het rollen duidelijk. De dames en heren gingen met

gezwinde spoed van start. Voor Frits bleek dat iets te veel van het goede te zijn en hij liet zich iets terugvallen.

Samen met Koerdien op de fiets vormde hij de “langzame” groep.

Doordat de anderen vrij snel uit het gezichtsveld verdwenen waren, hadden we alle tijd aan ons zelf.

We hebben besloten dat we toch eigenlijk wel de “Groene Kathedraal” wilden aan doen. Dus wat lette ons: we gingen daar naartoe.

 

Na daar een broodje genuttigd te hebben nog een stukje verder en weer terug om ons bij de anderen op de Kemphaan te melden. Omdat we natuurlijk al wat extra kilometers gereden hadden, zijn we vanaf de Kemphaan volgens de 15 km route gegaan. En op die manier hebben we weer een andere 25 km tocht voor Almere gerold.

Frits was wel blij dat we er waren. Het was toch eigenlijk wel wat veel zo na de vakantie.

Om van Marknesse in Thusis te komen moest er eerst een stuk met de trein gereisd worden. Het eerste stuk bestond uit een fietstocht van Marknesse naar Zwolle via Zwartsluis en Hasselt.

Daar op de trein naar Arnhem. Speciaal zo gekozen opdat er niet al te vaak overgestapt zou moeten worden. Maar… de NS had besloten dat de treinen tussen Deventer en Zutphen niet konden rijden. Dus dat betekende een aantal keren extra overstappen, maar gelukkig wel steeds naar de andere kant van het perron. Geen gesleep met fiets en tassen.

In Arnhem de nachttrein naar Basel genomen en vanaf Basel de trein naar Thusis.

Op die manier aan het eind van de morgen in Thusis aangekomen. Vandaaruit was de terugreis naar Marknesse gepland.

 

Op het station van Thusis werden de reizigers al begroet door een medereizigster:

 

Het was de bedoeling om de eerste overnachting in Chur te hebben. Dus op weg naar Chur en fietsbordjes volgen. Dan hoef je niet altijd direct de route te lezen.

Maar helaas stonden die niet altijd even goed opgesteld etc. Daardoor op een pad terecht gekomen wat nogal steil was en met losse steentjes.

Maar je laat je niet uit het veld slaan en neemt die “hobbel”. In Chur aangekomen een hotel genomen om met een goede nachtrust te kunnen beginnen. Daar een 4-tal Duitse heren ontmoet die met een groep van 7 op de fiets naar Basel gingen.

 

De volgende ochtend op weg naar de volgende halteplaats. In hoofdzaak langs de Rijn fietsen. In Maienfeld geweest. Maienfeld staat ook bekend als het Heidi dorp. Groot is het niet.

 

Vervolgens via Bad Ragaz naar Liechtenstein. Dat ging over allemaal fietsppad. Het eindpunt voor de dag was de jeugdherberg in Feldkirchen, (Oostenrijk) daar kan je “voordelig” overnachten.

 

Vanuit Oostenrijk weer terug naar Zwitserland langs de Ill. Uiteindelijk bij de Bodensee aangekomen. Daar was net een tentoonstelling van Zandsculpturen. Die was gratis te bezichtigen.

Wat mensen zoal kunnen maken met zand prachtig.

 

Arbon is uiteindelijk de overnachtingplaats geworden. Als afsluiter moest er flink geklommen worden om in het hotel te komen. We zullen maar denken, dat was het afscheid van het betrekkelijk vlakke eerste stuk. Vanaf hier moet er meer geklommen worden.

Alhoewel er nog behoorlijk wat langs een rivier gereden kon worden.

 

Er moest met het Sitterveer overgestoken worden. Dat is niet zo maar een veerpont.  Het lijkt op een punter. Gelukkig werd er geholpen om de fiets aan boord ervan te krijgen.

Op een gegeven moment was het tijd voor een broodje. Zat er toevallig op die picknickplek ook een groep Zwitsers. Werd bijna gelijk opgenomen in de groep. Taart en drankjes werden spontaan aangeboden.  Wat een gastvrijheid.

 

Daarna verder naar het eindpunt van de dag: Atlikon om het Schlafen im Stroh uit te proberen.

Dat hield in dat er op de zolder stro gelegd was, waar een deken op gelegd werd en waar jij dan met je slaapzak o.i.d. kon gaan slapen.

Ik was die dag de enige gast. Het was wel een ervaring, maar als je niet tegen beestjes kunt moet je het niet al te vaak doen. Het is verhoudingsgewijs wel erg goedkoop voor Zwitserse begrippen.

 

Het was tot nu toe steeds mooi warm weer geweest. Steeds ruim 30 graden en zon. Maar na Atlikon ging het zo waar regenen. Dat was even een tegenvaller. Gelukkig bleef het bij een paar uurtjes. Maar klimwerk in regenpak is niet je van het.

Van de Thur kwam ik weer bij de Rijn. En de fietsroute Rheinroute 2 kon weer gevolgd worden.  Het was niet echt vlak meer. Uiteindelijk in Etzgen een hotel gevonden.

Het is nu niet ver meer naar Basel. Via Rheinfelden gefietst. Vandaag waren er veel  onverharde paden op de route. Vlak voor Basel kwam ik in een mountainbike race terecht. Daar moest ik voor wachten. En zie de heren die ik in Chur ontmoet had, kwamen zich ook melden in de wachtende groep fietsers.  Zo zie je maar weer het maakt niet uit welke route je neemt je komt elkaar toch wel weer ergens tegen. Voor hen was Basel het eindpunt, voor mij een tussenstop.

Basel was het eindpunt in Zwitserland. Vanaf hier weer een volgend land: Frankrijk.

 

Ook in Frankrijk een deel van de Rijnroute gevolgd. Veel fietspad. Via een fietspad door het Forêt Domaniale de la Hardt naar Eguisheim.  Soms kom je dan onverwachts iets leuks tegen zoals een nieuwsgierig vosje.

 

Het weer is ook weer opgeknapt. Het is nu lekker warm. Er is gelukkig een keuze in de route tussen steile klimmen en meer glooiende stukken met zo nu en dan een klimmetje. Dat laatste was voor mij het meest geschikt.  De route ging via de wijnroute van Ingelsheim naar Schwerviller.  Vervolgens richting Dambach la Ville en naar Rosheim alwaar weer een overnachting  “gepland” stond. Plannen van een dagetappe wordt de avond er voor gedaan. Dan zijn van belang: hoeveel kilometers, is er slaapgelegenheid, moet er veel geklommen worden?

 

Vanaf Rosheim ging het via een fietspad naar Wasselone en Saverne. Daar zat toch nog wel wat klimwerk bij. Maar wel mooi. Vervolgens langs het Canal de La Marne du Rhin. Dat ging geleidelijk aan steeds meer omhoog. Schepen moeten om de haverklap een sluis door.

 

In de buurt van Arzviller kwam er nog een stevige kuitenbijter ofwel een bovenbeenkiller, maar daarna was het alleen maar dalen tot in Sarrenbourg, alwaar een overnachting wachtte.

 

Als je de dag ervoor een afdaling hebt gehad het stadje in, moet je ’s morgens na het ontbijt meestal stevig aanpakken om meteen de eerste klim weer te nemen. Ook nu was dat geen uitzondering. Bij de Saar weer de aansluiting op de hoofdroute langs het kanaal. Vanaf Mittersheim veel “kale” stukken en  heuvelachtig in de dorpjes. Uiteindelijk in een aanbevolen chambre d’hôte terecht gekomen in Brulange. Je kan daar ook ’s avonds mee eten. Dat was geen slechte keuze. Er waren toevallig ook nog 2 andere Nederlanders die de Groene Route naar de Middellandse reden. We kregen een zeer uitgebreid diner voorgeschoteld. En onze gastvrouw/heer ging er van uit dat bij eten ook drinken hoort. We zijn echt niets te kort gekomen met ons 5 gangen diner.

 Het diner bestond uit:  een aperitief van Mirabelle + witte wijn met knabbeltjes: pinda’s , gezoete zonnebloempitten, meloen, knakworst en een soort koek.

Als voorgerecht een tomatensalade.

Het hoofdgerecht bestond uit aardappel, witte kool op Franse manier klaar gemaakt en worst.

Vervolgens kwam de kaas: 4 soorten met een blaadje sla uit eigen tuin.

En als dessert vanille ijs met warm gemaakte pruimen (die kleine gele) met slagroom.

En na afloop nog schnaps.

We hebben heerlijk geslapen …

 

De volgende morgen weer over de glooiende route. Niet al te moeilijke klimmetjes met dito afdalingen. Gewoon een mooi stuk route, maar wel dun bevolkt. Uiteindelijk bij de Moezel uitgekomen en nog een stuk daar langs gereden tot Perl in Duitsland.

Dat is het drielanden punt Frankrijk-Duitsland- Luxemburg.

 

De route voerde verder langs de Moezel tot aan Oberbillig alwaar er met een pont overgestoken moest worden naar Wasserbillig. De volgende rivier die in Luxemburg gevolgd werd was de Sauer. Deze is voor een groot deel te volgen tot aan Echternach en Bollendorf. Op zich een redelijk vlakke route.  Bollendorf lijkt ook erg vlak, maar als je achter de huizen komt gaat het steil omhoog (>20%). De jeugdherberg staat op een berg. Daar ben ik dan ook niet gekomen, maar in een gasthaus van een Nederlands echtpaar.  Was ook weer gezellig.

 

Ook na Bollendorf staat nog behoorlijk wat klimwerk op het programma. Vooral in de buurt van Vianden kan je je energie wel kwijt. Maar het is er wel mooi. 

Denk je dat je het bij Vianden hebt gehad kom je bedrogen uit. Het was nog flink klimmen naar Dasburg en Dahmen.

 

Daarna was het afwisselend klimmen en dalen tot aan België. Vanaf de Belgische grens was het flink afdalen tot in Burg Reuland, alwaar weer een overnachting was in een chambre d’hôte.

 

In België stond er een knooppuntenroute op het programma. Het was wel even wennen aan de aanduiding en niet alles was even goed aangegeven.

Tot aan Büllingen ging alles nog wel goed. Daarna moest er van de knooppuntenroute afgeweken worden, maar de beschrijving in het boekje was niet helemaal zo helder. Dus maar eens een stukje met behulp van TomTom gereden.  Uiteindelijk op het hoogste punt van de totale route aangekomen: 694 meter. Dat zou je niet echt verwachten, maar het Belgische gedeelte was zwaarder dan het hele stuk daarvoor.

 

Maar na dit punt was het bijna alleen nog maar afdalen en kan je “hoge snelheden” halen van ca.  57 km/u. Uiteindelijk bij “Vrienden op de Fiets” in Sippenaeken terecht gekomen.

De officiële route zit er nu bijna op: in Maastricht.

Sippenaeken ligt bijna op de grens van Nederland en België. Dus het is nog maar een klein stukje naar Epen. Denk je zo naar Gulpen te kunnen rijden, moet je je toch nog behoorlijk inspannen. Ook bij Gulpen is het nog behoorlijk klimmen. Om 12.30 uur de hoofdroute volbracht. Daarna verder gegaan met het laatste stuk naar huis.

Eerst weer “terug” naar België om langs het Belgische deel langs de Maas te rijden.

Bij Stein weer Nederland in. Een groot deel van de LF 3b gereden en bij “Vrienden op de Fiets” in Grubbenvorst overnacht.

Er wordt nu regen verwacht vanaf de middag. Via een zelf gekozen route (met de fietsroute planner)  Limburg door naar Nijmegen. Daar was het een beetje lastig om de juiste oversteek te vinden om naar Arnhem te gaan. Een stuk van de LF 4 gereden en vervolgens weer knooppunten route opgepakt. Langs het Park de Hoge Veluwe via Hoenderlo naar Beekbergen alwaar er weer een “Vrienden op de Fiets” overnachting was.  Dat was uiteindelijk de  langste dagafstand: 148 km.

De laatste etappe was van Beekbergen naar Marknesse. Ook dat ging hoofdzakelijk via een knooppuntenroute, waardoor je weinig last hebt auto verkeer.  Tot aan Zwolle lukte het met knooppunten, daarna de LF 3  en 15 naar Kampen.  Vanaf Kampen via Ramspol naar Ens en Marknesse.  Het bleek toen dat er 1500 km was afgelegd. Dat was 100 km meer dan de in eerste instantie geschatte afstand.

 

 

 

Koerdien