Nieuwe leden:

Astrid Koene
Sumitra Termorshuizen
Mike van der Zee (voormalig lid)

Wij wensen hen een fijne
sportieve tijd bij onze vereniging!

 

Verjaardagen in
juli, augustus en september:
18 juli Hannie Petersen
7 augustus Joop Datema
9 augustus Marja Cordes
16 augustus Marjolein de Lange
18 augustus Bert Booden
22 augustus Marjan vd Knoop
30 augustus Ronald Cordes
14 september Willem de Bruijn
29 september Hannie van Dijk

 

 

 

 

 

Lintjes:
29 april Bob Lijesen
Allemaal van harte gefeliciteerd!

Het zwarte gat is iets waar je blijkbaar invalt na het stoppen met werken. Of niet? Ik heb weinig mensen gehoord die zeggen/toegeven er in gevallen te zijn. Eerder is er sprake van een onmiddellijke ontkenning: Druk Druk Druk!

Een beetje merkwaardig als je bedenkt dat iemand plotseling 40/50 uur (met reistijd) extra vrije tijd krijgt. Wat zou er dan aan de hand zijn? Omdat ik zelf 65 ben geworden (zelfs als ik het schrijf klinkt het oud, laat staan dat je het zegt, maar dat terzijde) en omdat ik gestopt ben met werken kan/mag ik uit eigen ervaring meepraten over deze vreemde tegenstrijdigheid.

In mijn werk kwam ik regelmatig kinderen tegen van een jaar of 14/15 die een trager tempo hadden genomen (zeg dus maar gerust niks deden), hun dag- en nachtritme verschoven, precies deden waar ze zin in hadden , alleen maar "leuke" dingen. Met een dergelijke houding kom je niet ver in deze maatschappij. Een gesloten jeugdinrichting was dan meestal de oplossing met als diagnose: uit de hand gelopen faseproblematiek gecombineerd met onvoldoende structuur.

Pensionering is een faseovergang.

Er zijn dus aardig wat parallellen. Het grote verschil is dat bejaarden/ senioren niet zo veel meer hoeven. De maatschappij verwacht niet meer zoveel van ons. Misschien is het wel zo dat veel verwachting verzet oproept en dat niets verwachten zorgt voor activering. Mensen gaan inderdaad plotseling van alles doen wat je van tevoren toch niet gedacht zou hebben: met te grote campers door Amerika rijden, bejaarden verwennen. ...

Dit lijkt me de helft van de verklaring. De andere helft is dat er wel degelijk vertraging optreedt: het kan morgen ook nog wel. Gedoogde vertraging is dus misschien het andere deel van de verklaring (al zullen niet veel mensen dit toegeven).

Wordt vervolgd (in een wat trager tempo)

Gerard de Wit

Wie wil weten hoeveel kilometer er gelopen of gerold is kan dit in Google Earth nameten. Ga als volgt te werk: Start Google Earth. Dit is te downloaden van http://www.google.com/earth/download/ge/agree.html

Zoek het gebied op waar de route moet komen. Zet de optie Wegen aan. (links in het lagenmenu, er wordt wel uitgegaan van enige bekendheid met het programma).

	Kies nu in het pictogrammenmenu voor lineaal:	Het volgende menu verschijnt:

Kies voor pad, kilometer en muisnavigatie. Op het scherm verschijnt nu een vierkant.Klik op het beginpunt van de route en vervolgens op het eerstvolgende punt. Dit is een kruising of een bocht in de weg. Op de kaart kan in- en uitgezoomd worden om de punten te bepalen. Een verkeerd aangeklikt punt kan ongedaan gemaakt worden met de rechtermuisknop. Eindpunten op de lijn kunnen met de muis verplaatst worden (even oefenen, dan wordt de bedoeling duidelijk). Met de linkermuisknop ingedrukt verplaats je kaart (of gebruik de pijltjestoetsen). Terwijl je steeds verder op de route klikt zie je het aantal kilometers oplopen.

Ben je tevreden over de route, kies dan voor opslaan. In het nu volgende menu kan je een naam geven en de weergavekleur bepalen. Rood is het duidelijkst. De route verschijnt nu links bij Plaatsen. Met de rechtermuis-knop kan je voor de optie E-mail kiezen en de route naar iemand mailen. Met een screencapture programma kan je het beeld van het scherm plukken en naar een bestand wegschrijven. Het resultaat van de bobwandeling is hieronder weergegeven. Je kunt er ook nog foto’s bijplaatsen en een tour van maken. Daarover een volgende keer.

Bert Booden

P.S. Deze route is 9,6 km

Interview met Sumitra Termorshuizen

1. Hoe ben ik bij de club gekomen?

Ik kwam op het idee om weer te gaan rolskiën door een wervende babbel van Ybelle. In mijn puberjaren deed ik eens een korte cursus op houten rolski’s in het Amsterdamse bos. Ik had daar goede herinneringen aan: intensief en lekker buiten. Bob heeft mij vorig jaar op de club een introductiecursus gegeven. Leuk! En prettig om op details van de beweging gewezen te worden.

Rolski is een sport die ik in m’n eentje zou kunnen doen, maar mederollers zijn welkom om het ook echt te gaan doen. Ik vind dat ik nog steeds voor spek en bonen meedoe: de zondagen zijn gevuld met zorgtaken en “taxi”klussen waar ik me niet altijd van los kan maken (moeders op leeftijd, weet je wel). En daarbij is het fijn om als gezin eens rustig samen aan een vrije dag te kunnen beginnen. En dus ben ik er niet altijd... Zolang ik daar ruimte voor neem en krijg, blijft het goed om toch lid te zijn!

2. Of ik nog iets zou willen veranderen in de club ?

Ik voel me ongelofelijk verwend met zoveel rolmateriaal in de kast van het clubhuis. De laatste keer dat we rolden wisselden we vijf keer van plankjes om te oefenen met lang en kort, dikke of dunne wieltjes, met blokkering of zonder. Een prima manier om te weten te komen welke ik het liefst zelf zou aanschaffen!

Mijn val tijdens die laatste tocht (met mijn hoofd op een betonnen rand naast het pad) heeft ons als club wakker geschud voor een betere bescherming. Laten we inderdaad voortaan maar een helmpje dragen. Ik speel voor verdronken schaap!

En wat betreft de ‘clubdag’: tegen de vrijdag of zaterdag heb ik ook geen bezwaar! Maar verder zie ik veel enthousiasme en veerkracht in de club. En daar geniet ik van.

3. Fietsen als sport.

Ik fiets van hot naar her en noem dat dan maar mijn sport. Ik woon ver genoeg van mijn werk in Amsterdam Oost om vier dagen per week lekker door te kunnen trappen, dwars door de polders aan de oostkant van Amstelveen, langs de Amstel richting Berlagebrug.

Daarbij volg ik al jaren yogalessen. Ik gaf eens zelf les en ben me daardoor des te meer bewust van de verschillende bewegingen. Ook hier weer houd ik van de aandacht voor detail. En zo’n yogales mag best pittig zijn.

In vakanties wil ik met mijn man en zoons (12 en 17 jaar) nog wel eens ruige dingen doen: kanoën en raften, klettersteig, mountainbiken en fietsen. Einden lopen is vooral bij mij zelf favoriet. In de komende maand juli maken we een fietstrektocht over de Italiaanse heuvels van Tirente en Zuid-Tirol. We hebben gezelschap van ouders met puberkinderen (13-18 jaar) en gaan eens zien wie wie er uit zal fietsen!

4. Wat doe ik in mijn dagelijks leven?

Ik ben persoonlijk begeleider A –zeg maar maatschappelijk werker bij Cordaan. Ik werk met mensen met een licht verstandelijke beperking en (soms) psychiatrische aandoening. Ze wonen zelfstandig in Amsterdam Oost en Watergraafsmeer en zijn “burgers in Amsterdam” zoals jij en ik. Maar ze hebben wel hulp nodig om hun hoofd boven water te houden in onze snelle en ingewikkelde wereld. Mijn klanten zijn merendeels mannen, tussen 23 en 60 jaar van wie de meeste aangepast werk hebben. Een enkeling heeft een gezin. Sommigen hebben geld, anderen zijn meer dan platzak. Er zijn er die worstelen met een verslaving. Anderen hebben te kampen met schizofrenie of een borderlinesyndroom. Mijn werk met deze gasten zie ik vaak als een grote soap: altijd gebeuren er onverwachte dingen of zijn er nieuwe ontwikkelingen. Ik heb veel scholing gevolgd en ook een aantal jaren leiding gegeven in zorg en welzijn. Maar ik ben het beste op mijn plek dicht bij de klanten zelf. En vooral bij hen die het minder getroffen hebben in het leven: mensen die niet vanzelfsprekend een plek hebben in onze maatschappij. Ik geef ook graag begeleiding aan studenten in het vak. Daar wil ik me in de toekomst meer op gaan toeleggen.

5. Heb ik een passie ?

Tja, wat is een passie? Ik kijk met bewondering en verbazing naar de kunstenaar die verwoed een vorm zoekt voor zijn droom, naar de sporter die tot “het Puntje” gaat, naar een vriend van mij die op zijn 60-ste ontdekte dat het zijn werkelijke passie is om eindeloos over de wereld te wandelen. Of naar mijn vader die vorige maand na 20 jaar zijn grote literaire en historische onderzoekswerk voltooide (en daarvoor zelfs koninklijk onderscheiden werd). Allemaal gedreven mensen die je voor gek zou kunnen verklaren, maar die dat zelf niet uitmaakt omdat ze geloven in wat ze doen. Of het gewoon niet laten kunnen.

Ikzelf ben altijd maar aan het speuren naar wat het denken onrustig maakt. Beter gezegd wil ik weten hoe de denkgeest getemd kan worden. Zoals de berijder van de os als de menner van het beweeglijke denken: “Riding the ox home”. Uiteindelijk gaat het om wat achter het denken ligt: vrede, als overwinning van angst.

6. Verder nog een tip voor muziek, een boek of een mooie film ?

Ik houd ervan om zelf muziek te maken. Maar ik ben het wel steeds simpeler gaan doen. Van viool, toetsen en toeters ben ik uiteindelijk bij de djembé aangeland! Als je van een goede film houdt, heb je vast al eens “Scent of a woman” gezien met Robert de Niro als oud-generaal. Verder kan ik “Holes” aanraden met Signourey Weaver (of het boek, geschreven door Louis Sachar).

Als indrukwekkend boek noem ik “De danseres zonder benen” van Clara Asscher-Pinkhof van een tijdje geleden alweer, maar zo groots! De diepgang en moed van de schrijfster inspireren me nog steeds. En verder houd ik van zon en (slaafvrije) chocola. Dat daarvan nog maar veel over de aarde moge stromen!

Sumitra